Latest tweets

akkanto RT @bjornandries: Zonder verantwoording, geen samenwerking. Laatijdige #BEL10 bijdrage om samenwerkingsfederalisme een boost te geven.https…
9hretweetfavorite
akkanto RT @AmChamBE: Olivia Natens on Medtronic's vision for healthcare and innovation in the medtech sector #AmChamYPC https://t.co/KL3Ck82sBS
12hretweetfavorite
akkanto Collega @bjornandries ziet een rol weggelegd voor de #Senaat @SenaatSenat - Failed state of gebrekkig federalisme? https://t.co/TeyPznDnOz
9hretweetfavorite
akkanto RT @devoscarl: Niet met een botte bijl maar met een scalpel besparen in de gezondheidszorg aldus @Maggie_DeBlock #ugentmaggie
10hretweetfavorite

hotlinehome

Our blog

27 September 2016 / related articles / public affairs / NL 
27 September 2016 / related articles / public affairs /

Failed state of gebrekkig federalisme?

Het BEL10 project van Radio 1 gaf de afgelopen week opnieuw aanleiding tot interessante (en minder interessante) ideeën en discussies. Onze democratie kan dit soort inspraakmomenten goed gebruiken. Maar een goedwerkende democratie heeft ook nood aan transparantie en daar valt ook wel wat aan te doen. Vandaar dit laattijdig #BEL10 idee, inclusief een gewaagd voorstel om de Senaat wakker te schudden.

Dat er nood is aan een grondige discussie over de werking van ons landje, staat buiten kijf. De complexiteit van onze instellingen kwam tijdens de radio 1 debatten uitvoerig aan bod. Maar niet alleen daar. De Morgen wijdde een week lang een discussiereeks aan de staat van onze democratie met vooraanstaande politicologen. Tegelijkertijd vroeg De Standaard zich af of de jaarlijkse 50 miljoen euro voor de Senaat goed besteed geld is.

Maar zoals iedereen weet is het in dit land veel eenvoudiger om een nieuwe structuur op te zetten dan om een instelling af te schaffen. Vandaar dit voorstel: als we nu eens niks nieuws creëren en niks afschaffen? We zorgen gewoon voor een nuttige bezigheid voor onze Senatoren. Let them work for a living!

 

Vooraleer ik je vertel hoe, wil ik het eerst hebben over het waarom:

1. Berg die illusie op dat er zoiets bestaat als ‘homogene bevoegdheidsdomeinen’. ‘Tout est dans tout’ zeggen filosofen wel eens, en dat geldt ook voor het beleid. Je kan bvb. geen gewestelijk economisch beleid uitstippelen, zonder over fiscaliteit na te denken, over het energievraagstuk, over mobiliteit, over loonkosten, etc. Zelfs als je – puur theoretisch - erin slaagt om een domein zoals economie volledig los te koppelen van België, dan nog zal je moeten overleggen met de andere deelstaten.  Zolang België bestaat zal er dus overleg en samenwerking nodig zijn.

2. En daar knelt het schoentje vandaag, want niemand hoeft echt verantwoording af te leggen voor dat samenwerkingsfederalisme. Waarom hebben we nog geen Energiepact? Waarom moesten we tot het laatste nippertje wachten voor een (gedeeltelijk) burden sharing akkoord voor de Klimaattop in Parijs? Waarom is er nog steeds geen Fonds om de grondverontreiniging veroorzaakt door oude stookolietanks te saneren? Steek het als Minister maar op één van de andere regeringen van dit land. Geen haan die er naar zal kraaien.

3. De instellingen die werden opgericht om dat samenwerkingsfederalisme vorm te geven blinken uit in ON-transparantie. Al eens een agenda of verslag van het overlegcomité gezocht? Wanneer komt Interministeriële conferentie X nog eens samen, en wat wordt er beslist? En dan hebben we het nog niet gehad over de vele andere werkvergaderingen tussen administraties en de Kabinetten (de zogenaamde IKW’s) die deze hoogmissen moeten voorbereiden.

 

En nu we weten waarom, zal ik ook het ‘hoe’ toelichten: laat de verschillende regeringen samen verantwoording afleggen voor hun daden en vooral het gebrek daaraan. De systematische publicatie van agenda’s en verslagen van Overlegcomité en Interministeriële conferenties kan al helpen. De Vlaamse Regering toont trouwens dat je daar vrij ver in kan gaan, door (sinds kort) ook de achterliggende nota’s publiek te maken die aanleiding gaven tot een beslissing van de Vlaamse Ministerraad.

Maar ga zeker nog een stapje verder en confronteer onze regeringen met hun gedeelde verantwoordelijkheid, eerder dan ze ieder in hun hoekje (lees parlement) te laten uitleggen waarom de anderen niet meewillen. En waar kan dat beter dan in de Senaat? Daar hoort toch de gemeenschapsdialoog plaats te vinden, nietwaar? Kan die Senaat dan één of meerdere regeringen wegstemmen? Wellicht niet, maar een zekere mate van dwang om voor de Senaat te verschijnen zou al mooi zijn. Zal het stuiven? Soms, maar dat is toch het leuke aan een democratie: woord en wederwoord. En tenminste, het zal onze Regeringen dwingen om sneller vooruit te gaan met hun gedeelde dossiers.

En de Senatoren zelf? Die hebben zichzelf begin dit jaar de opdracht gegeven om het besluitvormingsproces m.b.t. het ‘burden sharing’ debacle in kaart te brengen. Ze hebben al heel wat federale en regionale ambtenaren hierover ondervraagd. Die staan dus zeker te popelen om in de toekomst ook Federale en Gewestelijke Ministers op de rooster te kunnen leggen.

twitter google+ linkedin




Het BEL10 project van Radio 1 gaf de afgelopen week opnieuw aanleiding tot interessante (en minder interessante) ideeën en discussies. Onze democratie kan dit soort inspraakmomenten goed gebruiken. Maar een goedwerkende democratie heeft ook nood aan transparantie en daar valt ook wel wat aan te doe...
twitter google+ linkedin
Failed state of gebrekkig federalisme?
22 September 2016 / crisis communication / restructuring / NL 
22 September 2016 / crisis communication / restructuring /

Waarom herstructureringen zo vaak in september worden aangekondigd

Het was een pijnlijke politieke rentrée voor de regering die het creëren van jobs! jobs! jobs! als haar voornaamste beleidsdoelstelling heeft opgelegd. Sinds het begin van de maand september regent het aankondigingen van ‘intenties tot herstructurering’ bij diverse bedrijven. De vraag dringt zich op: Waarom nu? Waarom in september?  

 

De lange weg naar een ‘strategische beslissing’

Om te begrijpen waarom zoveel intenties tot herstructurering zo kort na de zomervakantie worden aangekondigd, moeten we even een blik werpen achter de coulissen van de bedrijfswereld. Daar leren we dat het leven in een onderneming verloopt volgens een welbepaald ritme.

Doorgaans is de aankondiging van een intentie tot herstructurering het eindpunt van een lang proces van strategische reflectie, zoals ook economist Peter De Keyzer* aangeeft. Dit proces, vaak gestart bij het begin van het jaar, komt tegen de zomer tot volle wasdom om finaal uit te monden in concrete maatregelen, zoals bv. de aankondiging van een intentie tot collectief ontslag.

Een onderneming die deel uitmaakt van een grotere groep zal daarbij ook nog eens rekening moeten houden met de agenda van het moederhuis en andere entiteiten binnen de groep. Elke aankondiging binnen één van die entiteiten zal afgestemd moeten worden op de kalender van bestuursvergaderingen en ondernemingsraden, alsook op de communicatiekalender van andere ondernemingen binnen de Groep.

Wachten op de sociale verkiezingen

2016 was een bijzonder jaar voor de Belgische ondernemingen, want een jaar met sociale verkiezingen. Deze vonden plaats in het voorjaar van 2016 **.  Via de sociale verkiezingen worden om de vier jaar de personeelsafgevaardigden binnen de ondernemingsraden en de comités voor veiligheid en preventie in de bedrijven aangeduid. 

Het spreekt vanzelf dat in deze periode mogelijke herstructureringsplannen tijdelijk in de koelkast worden geplaatst. In het gespannen klimaat voorafgaand aan de sociale verkiezingen is het kleinste incident voldoende om de vlam in de pan te laten slaan. Bovendien bestaat de kans dat werknemers die zich mogelijk bedreigd zouden voelen door een nakende herstructurering zichzelf kandidaat stellen om aldus bescherming te genieten. Het beschermd statuut van personeelsafgevaardigde bemoeilijkt niet alleen een eventueel ontslag, het verhoogt ook de kost aanzienlijk.

De ‘occulte beschermingsperiode’

De bescherming tegen ontslag waarvan kandidaten voor de sociale verkiezingen en personeelsafgevaardigden genieten is overigens ook van toepassing op het geheel van de personeelsleden gedurende de zogenaamde ‘occulte beschermingsperiode’. Dat zit zo: er wordt van uitgegaan dat elke werknemer mogelijk zijn kandidatuur zou kunnen hebben gesteld voor de sociale verkiezingen. In 2016 begon die occulte beschermingsperiode in januari en ze duurde 65 dagen, meer bepaald 30 dagen voor en 35 dagen na de bekendmaking van de kandidatenlijsten.

Een andere factor waar we rekening mee moeten houden is dat de zogenaamde ‘Wet Renault’ niet beperkt is in de tijd en dus lang kan aanslepen.  Bij de herstructurering van Arcelor Mittal in 2013 bv. duurde het onderhandelingsproces maar liefst anderhalf jaar. Een onderneming die plannen heeft om over te gaan tot een collectief ontslag doet er dus goed aan om uit het vaarwater van sociale verkiezingen te blijven om er zich zo van te verzekeren dat ze tenminste met een stabiele en gemandateerde onderhandelingspartner aan tafel zit doorheen de verschillende fases van de Wat Renault.

De ethiek van een zorgeloze zomer

Wat ook speelt is een impliciete ethische imperatief. Ondernemingen beseffen ook dat het ‘not done’ is om een herstructurering aan te kondigen net voor een vakantieperiode.  Niemand wil immers werknemers het recht ontzeggen op een zorgeloze zomervakantie.

Daarbij komt natuurlijk ook dat onmiddellijk na de bekendmaking van een intentie tot herstructurering heel wat werk moet worden verzet en dat heel wat mensen moeten worden geïnformeerd, niet in het minst de politieke beleidsverantwoordelijken. Ook daarom is het beter dergelijke aankondigingen niet te doen op een ogenblik waarop ook politici en eigen medewerkers volop hun koffers aan het pakken zijn.

Werknemers hebben recht op correcte communicatie

De aankondigingen die in de loop van de maand september werden gedaan mogen dan wel elk hun eigen, economische redenen hebben (digitalisering, overcapaciteit, faillissement, …), toch doet dit geen afbreuk aan de verontwaardiging en emotie die ze opwekken bij de betrokken werknemers en hun familieleden.

In deze, vanuit menselijk standpunt, heel moeilijke context, bestaat de rol van een communicatie adviesbureau erin om erover te waken dat er snel, correct en met de nodige empathie gecommuniceerd kan worden met alle betrokken partijen. In eerste instantie met de werknemers zelf, want zij hebben prioritair recht op duidelijke en transparante informatie. Daarna volgen ook de klanten, de toeleveranciers, de overheden en de media. Het is belangrijk dat er snel en coherent wordt gecommuniceerd. Enkel zo kan de onderneming de controle over de communicatie behouden en daar heeft iedereen belang bij, niet alleen het bedrijf zelf, maar ook de werknemers én de beleidsmakers.

 

Benjamin Bergiers

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

twitter google+ linkedin




FR 
22 September 2016 / crisis communication / restructuring /

Septembre 2016, le bon mois pour annoncer une restructuration en Belgique?

Rentrée difficile pour le gouvernement ‘jobs, jobs, jobs’. Depuis le début du mois de septembre, les entreprises annoncent l’une après l’autre leur intention de restructurer en Belgique. Mais pourquoi ont-elles attendu la fin de l’été pour dévoiler leurs intentions ?

 

Quand les décisions stratégiques sortent au grand jour

Pour comprendre pourquoi tant d’intentions de restructuration sont annoncées en cette rentrée 2016, il faut entrer dans les coulisses du monde de l’entreprise. Traverser le décor, afin de saisir les différentes périodes qui rythment la vie d’une entreprise tout au long de l’année.

De manière générale, comme l’explique l’économiste Peter De Keyzer*, l’annonce d’une intention de restructuration est l’aboutissement d’un processus de réflexion stratégique. Ce processus, lancé au début de l’année par l’entreprise, arrive à maturité à l’approche de l’été et aboutit à l’exécution de mesures concrètes. Comme par exemple l’annonce d’un licenciement collectif envisagé…

Une société faisant partie d’un groupe d’entreprises dépendra aussi de l’agenda de sa maison-mère et des autres entités du groupe. L’annonce d’une entité devra se faire en coordination avec le calendrier des conseils d’administration et d’entreprise, ainsi que de la communication des autres sociétés auxquelles elle est liée.

L’attente des élections sociales

2016 représente une année particulière dans la vie des entreprises belges. C’est au premier semestre 2016 qu’ont eu lieu les dernières élections sociales**. Organisées tous les quatre ans, ces dernières servent à instituer ou renouveler les délégués du personnel au sein des conseils d’entreprise et des comités pour la prévention et la protection au travail.

Or, les intentions de licenciement sont mises au frigo durant l’organisation des élections sociales. Les entreprises veulent éviter tout conflit avec les travailleurs avant la période électorale, afin d’éviter que ceux-ci ne se placent sous la protection dont jouissent les candidats aux élections. Cette protection ne complique pas seulement les licenciements envisagés, mais augmente aussi considérablement leur coût.

La période occulte

La protection contre le licenciement, dont bénéficient les candidats aux élections et les délégués du personnel, s’étend par ailleurs à l’ensemble des travailleurs lors de la période dite occulte. Il est en effet considéré que chaque travailleur peut potentiellement avoir déposé sa candidature au cours de celle-ci. La période occulte, qui s’ouvrait en 2016 au mois de janvier, correspond à 65 jours. Soit 30 jours avant et 35 jours après la communication des listes des candidats.

Il faut également garder à l’esprit que la procédure Renault n’est pas limitée dans le temps et peut durer longtemps. Comme a pu l’expérimenter Arcelor Mittal en 2013, avec des discussions et négociations qui se sont déroulées sur un an et demi. L’entreprise qui envisageait de procéder à un licenciement collectif en 2016 aura dès lors eu intérêt à attendre la fin des élections sociales, et ce, pour s’assurer des partenaires stables aux différentes étapes de la procédure Renault.

Ethique estivale

Selon des règles éthiques implicites, les entreprises n’annoncent pas leur intention de restructurer au premier avril, ainsi qu’avant et pendant les périodes de fêtes et de vacances. Les mois de juillet et d’août forment traditionnellement une période de vacances. Non seulement pour les entreprises, mais aussi pour le monde politique et judiciaire.

Communiquer une intention de restructuration nécessite, dans les instants qui suivent l’annonce au conseil d’entreprise, d’informer tous les stakeholders clefs dans un intervalle de temps très court. Informer au même moment l’ensemble des parties prenantes lors des vacances estivales relève donc de l’impossible. C’est pourquoi les entreprises choisissent plutôt d’annoncer leur projet de restructuration après le début du mois de septembre.

Le droit des travailleurs à une bonne communication

Si les annonces qui ont déferlé au mois de septembre 2016 trouvent chacune des motifs économiques propres (digitalisation, surcapacité de production, faillite, etc.), rien ne change à l’émotion qu’elles suscitent parmi les travailleurs et leurs familles.

Dans ce contexte humainement difficile, le rôle d’une agence de communication consiste à préparer la communication vers les différentes parties prenantes, ainsi que de la diffuser le plus rapidement et dans les meilleures conditions possibles. Tout d’abord vers les travailleurs, qui ont le droit à une information prioritaire et transparente. Viennent ensuite les clients, fournisseurs, autorités et médias. Pour qu’ils soient tous informés dans un même laps de temps, sans que l’entreprise ne perde le contrôle de sa communication.

 

Benjamin Bergiers

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

* De Morgen, vendredi 16 septembre 2016

** Les dernières élections sociales se sont déroulées entre le 9 et le 22 mai 2016

twitter google+ linkedin




Rentrée difficile pour le gouvernement ‘jobs, jobs, jobs’. Depuis le début du mois de septembre, les entreprises annoncent l’une après l’autre leur intention de restructurer en Belgique. Mais pourquoi ont-elles attendu la fin de l’été pour dévoiler leurs intentions ? Quand les décisions stratégique...
twitter google+ linkedin
Septembre 2016, le bon mois pour annoncer une restructuratio...
15 September 2016 / public affairs / NL 
15 September 2016 / public affairs /

Minder vakantie, meer macht?

De drijfveren achter de vervroegde start van het politieke werkjaar

Vandaag, 15 september, hervatten de 150 federale Kamerleden officieel hun politieke werkzaamheden. De start van het politieke werkjaar komt bijna een maand vroeger dan voorheen. Dat is het gevolg van een hervorming van de werking van de Kamer waarover eerder dit jaar, na veel intern debat tussen de politieke partijen, een akkoord werd bereikt.

De vervroegde start is het meest in het oog springende aspect van de hervorming. Ongetwijfeld heeft de publieke perceptie dat de dames en heren volksvertegenwoordigers zich toch wel een royale vakantie gunden een belangrijke rol gespeeld in de hervorming. Want, geef toe, drie maand zomervakantie (van de nationale feestdag op 21 juli tot de State of the Union op de 2de dinsdag van oktober), dat krijg je vandaag nog moeilijk verkocht aan de ‘hardwerkende’ Belgen die het met veel minder vakantie moeten stellen.

Het is natuurlijk niet zo dat de parlementsleden echt drie maanden vakantie namen. De voorbije zomer werd duidelijk dat het twitterparlement alvast op volle toeren bleef draaien. Velen maakten van de stilte in het parlementaire halfrond gebruik om in de (sociale) media voor het nodige lawaai te zorgen. Maar toch, de perceptie dat het parlement in deze tijden van besparingen en langer werken een volle maand vakantie opoffert om het land krachtdadig te besturen, is aardig meegenomen.

De belangrijkste drijfveer achter de hervorming is echter het besef dat het parlement er nood aan heeft om uit de schaduw te treden van de federale regering. Op papier is het parlement nog steeds de ‘wetgevende macht’ en de regering de ‘uitvoerende macht’. In werkelijkheid is het parlement echter gaandeweg verworden tot een ‘bekrachtigende macht’ die braafjes de wetsontwerpen goedkeurt die de regering hen voorlegt.

Daarom is het symbolisch belangrijk dat het niet langer de regering is die met de ‘State of the Union’ de aftrap geeft van het parlementaire werkjaar. Als de premier straks, op de tweede dinsdag van oktober, het spreekgestoelte zal beklimmen om de regeringsplannen en begrotingscijfers toe te lichten, dan zal hij tegenover zich alerte parlementsleden vinden die inmiddels op kruissnelheid zijn gekomen en goed voorbereid zijn om de besprekingen aan te vatten en de regering het vuur aan de schenen te leggen.

De wil om zich te ontvoogden van de regering mag ook blijken uit een ander aspect van de hervorming. De regel dat commissievergaderingen ook tijdens de parlementaire vakantie bijeengeroepen kunnen worden, op voorwaarde dat zowel de Kamervoorzitter als de commissievoorzitter én de ondervraagde minister daarmee akkoord waren, werd aangepast. Voortaan volstaat een akkoord van de Kamer- en de commissievoorzitter. De ministers verliezen dus hun vetorecht en kunnen desgewenst verplicht worden vervroegd uit vakantie terug te keren als het parlement dat eist. Toegegeven, de voorbije zomervakantie werd geen enkele minister op het matje geroepen, maar als statement van de herwonnen macht van het parlement, kan het wel tellen.

Ook de almachtige partijvoorzitters kunnen het parlementaire werk voortaan niet meer doorkruisen. Afgesproken werd dat alle politieke partijen hun jaarlijkse fractiedagen verplicht moeten organiseren in de eerste twee weken van september. Op die manier kan het parlement vanaf de derde week voluit aan de slag gaan en kan niemand nog het argument inroepen dat hij of zij verhinderd is wegens partijvergaderingen.

Kamervoorzitter Siegfried Bracke kan en zal de pluim voor deze hervorming graag op zijn hoed steken. Zijn partij, de N-VA, zal er een bewijs in zien van de beloofde ‘kracht van verandering’. Staatssecretaris Theo Francken liet alvast niet na om via twitter – what else? – te melden dat hij het was die reeds in 2012, als eerste had gepleit voor een hervorming.

De echte vraag is natuurlijk of deze symbolische ontvoogding ook in de parlementaire praktijk tot uiting zal komen. Dat zullen we bv. kunnen afmeten aan het aantal parlementaire resoluties die door de regering niet naar de spreekwoordelijke schuif verwezen worden. Of, beter nog, aan het aantal parlementaire wetsvoorstellen die ook daadwerkelijk wet worden.

Ter illustratie: in de periode 2006-2014 werden 3.981 wetsvoorstellen ingediend door parlementsleden. Slechts 366 daarvan, een schamele 9%, zijn daadwerkelijk wet geworden. In diezelfde periode werden wel 100% van de 1.292 wetsontwerpen van de regering door het parlement met een druk op de stemknop goedgekeurd. Benieuwd of deze ratio tijdens deze legislatuur zal veranderen…


Carl Buyck

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

 

twitter google+ linkedin




FR 
15 September 2016 / public affairs /

Moins de congés, plus de pouvoir?

Les raisons d’une rentrée parlementaire anticipée

Les 150 députés de la Chambre ont repris officiellement leurs travaux parlementaires le 15 septembre. C’est-à-dire, près d’un mois plus tôt que les années passées. Un accord a en effet été trouvé plus tôt cette année, après de nombreux débats entre les différents partis politiques, afin de réformer le fonctionnement de la Chambre.

Le retour anticipé des députés sur les bancs de l’assemblée est sans doute l’aspect le plus visible et marquant de cette réforme. Dans la perception de bon nombre de citoyens, les vacances dont bénéficiaient les parlementaires pouvaient être qualifiées de ‘royales’. Un des objectifs de cette réforme était donc très probablement de modifier cette perception. Car - soyons honnête – il est difficilement défendable d’octroyer trois mois de vacances d’été (de la fête nationale le 21 juillet jusqu’au State of the Union du 2ème mardi du mois d’octobre) aux députés, alors qu’un citoyen lambda en a beaucoup moins.

Bien entendu, les parlementaires ne prenaient pas réellement trois mois de vacances. Comme on a de nouveau pu le remarquer cet été, le ‘twittoparlement’ a continué à fonctionner à plein régime. Nombreux sont ceux qui ont profité de l’absence de travaux parlementaires pour se faire entendre dans les médias et sur les réseaux sociaux. Cependant, sacrifier un mois de congé pour permettre de gérer le pays de façon vigoureuse ne fera bien entendu pas de tort pour sa perception auprès du grand public en cette période d’économies et de restrictions budgétaires.

La principale motivation pour cette réforme est cependant à chercher ailleurs : la prise de conscience que le parlement doit sortir de l’ombre du gouvernement fédéral. En théorie, le parlement est le ‘pouvoir législatif’ et le gouvernement le ‘pouvoir exécutif’. Mais en réalité, le parlement est devenu au fur et à mesure des années un ‘pouvoir ratifiant’ qui approuve sagement les projets de loi que le gouvernement lui soumet.

C’est pour cela que – symboliquement - il est important que ce ne soit plus le gouvernement qui ouvre l’année parlementaire avec son discours sur l’Etat de l’Union. Cette année, au traditionnel deuxième mardi d’octobre, lorsque le Premier ministre se dirigera vers le perchoir pour présenter les projets du gouvernement et son budget attenant, il se trouvera en face de parlementaires qui auront déjà atteint leur vitesse de croisière et seront bien préparés pour lui donner du fil à retordre.

Cette réforme démontre aussi une autre volonté. Celle de vouloir s’émanciper du gouvernement. Par le passé, les réunions de commission ne pouvaient être convoquées lors des vacances parlementaires qu’avec l’aval du président de la Chambre et du ministre compétent. A présent, il suffit que le Président de la Chambre et le Président de la Commission en question soient d’accord. Les ministres ont donc perdu leur droit de véto et peuvent être rappelés de vacances, si le parlement le leur impose. D’accord, aucun ministre n’a été rappelé cet été, mais il s’agit néanmoins d’un signal symbolique fort en matière de pouvoir ‘retrouvé’.

Les présidents de partis, omnipotents, sont aussi impactés. Ils ne peuvent plus contrecarrer ou ralentir certains travaux parlementaires. La réforme prévoit que les partis politiques organisent - obligatoirement - leurs réunions de rentrée politique les deux premières semaines de septembre. Ce qui permet au Parlement de se lancer pleinement dans ses activités dès la troisième semaine. Aucun député ne peut utiliser les réunions internes de son parti comme excuse pour son absence au Parlement.

Le Président de la Chambre Siegfried Bracke s’attribuera volontiers les mérites de cette réforme. Pour son parti, la N-VA, c’est une concrétisation du slogan électoral de 2014 : ‘la force du changement’. Le secrétaire d’état Theo Francken n’a d’ailleurs pas manqué de rappeler sur Twitter – où aurait-il pu le faire d’autre ? – qu’il était le premier, en 2012, à plaider en faveur d’une telle réforme.

La question est à présent de savoir si cet affranchissement symbolique se traduira aussi dans la pratique. On pourra notamment le vérifier en analysant le nombre de résolutions qui ne seront pas mises tout simplement de côté par le gouvernement. Ou en comptabilisant le nombre de propositions de loi - issues donc du parlement – qui seront effectivement promulguées en tant que loi.

A titre illustratif : Entre 2006 et 2014, 3.981 propositions de loi ont été déposées par des députés. Mais seulement 366 d’entre elles, soit une proportion dérisoire de 9%, ont été adoptées. Au cours de la même période, 100% des 1.292 projets de loi déposés par le gouvernement ont quant à eux été approuvés par le parlement. Curieux de savoir si ce ratio va sensiblement changer d’ici la fin de cette législature… 

 

Carl Buyck

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

twitter google+ linkedin




De drijfveren achter de vervroegde start van het politieke werkjaar Vandaag, 15 september, hervatten de 150 federale Kamerleden officieel hun politieke werkzaamheden. De start van het politieke werkjaar komt bijna een maand vroeger dan voorheen. Dat is het gevolg van een hervorming van de werking v...
twitter google+ linkedin
Minder vakantie, meer macht?
02 September 2016 / public affairs / akkanto / EN 
02 September 2016 / public affairs / akkanto /

There is no denial, the holidays are over. August is gone, September is here, #Rentrée2016 is trending. So let’s embrace this back-to-school feeling, and see what’s coming up in the world of communication. Here’s a top 5 of what the akkanto team is getting excited about: 1. Public Affairs: politicians are so eager this year… ...that the Belgian federal parliament will resume its activities earlie...
twitter google+ linkedin




There is no denial, the holidays are over. August is gone, September is here, #Rentrée2016 is trending. So let’s embrace this back-to-school feeling, and see what’s coming up in the world of communication. Here’s a top 5 of what the akkanto team is getting excited about: 1. Public Affairs: politici...
twitter google+ linkedin
5 post summer communication trends