Latest tweets

akkanto Same here! Welcome to the club ;-) https://t.co/52jX4ISw22
5hretweetfavorite
akkanto RT @topeeters: Paul Lembrechts is nieuwe CEO VRT https://t.co/hlHBJKELqx via @tijd
12hretweetfavorite
akkanto RT @Cosiddetto: Had u al van het #survivor #syndrome gehoord? Doe er uw voordeel mee ! #internecommunicatie https://t.co/GzyarAtjyr
akkanto RT @AndreaGaillet: Quels médias sociaux choisir pour votre entreprise ? [INFOGRAPHIE] https://t.co/FpIrXXICyS #Marketing #MédiasSociaux htt…

 


hotlinehome

Our blog

03 February 2016 / internal communication / restructuring / NL 
03 February 2016 / internal communication / restructuring /

Et maintenant? Omgaan met interne communicatie na een herstructurering

In tijden van herstructurering vormt de communicatie met het personeel voor elk bedrijf een enorme uitdaging. Voor en tijdens een herstructurering wordt het communicatieproces grotendeels gestuurd door tal van wettelijke bepalingen, met de wet Renault als bekendste voorbeeld. Maar ook na het doorlopen van verplichte procedures is communicatie essentieel om medewerkers die achterblijven ertoe te brengen de nieuw uitgetekende richting te volgen.

Zelfs voor doorwinterde communicatoren is het niet evident om na ingrijpende veranderingen, zeker als die gepaard gaan met banenverlies, efficiënt te communiceren.

Werknemers die hun collega’s zien vertrekken, vertonen zeer gemengde reacties. Hoewel sommigen het nieuws dat ze mogen blijven als een verlossing ervaren, heerst er vaak ook een klimaat van ontgoocheling, woede en ongerustheid, en soms zelfs schuldgevoel ten opzichte van de vertrekkers.

Survivor syndrome tegengaan: enkele bouwstenen van een goede communicatie na herstructureringen

Het geheel van percepties, gevoelens en gedragingen die zich voordoen bij het personeel naar aanleiding van een afname van het aantal werknemers, wordt in de literatuur gegroepeerd onder de noemer survivor syndrome. Wie de impact van survivor syndrome op de werking van de organisatie wil beperken, moet op communicatief vlak rekening houden met een aantal elementen:

  • Besef dat de fase na een reorganisatie niet volkomen op zichzelf staat. Het succes van interne communicatie na een herstructurering hangt in grote mate af van hoe men voor en tijdens het proces heeft gecommuniceerd.

  • Zoals algemeen geldt voor communicatie naar werknemers toe, is het ook hier cruciaal een coherent verhaal te hebben, dat op een open, frequente en transparante manier wordt gebracht.

Naast deze algemene communicatieregels moet uiteraard ook rekening worden gehouden met de specifieke context waarin het bedrijf zich bevindt. Niet alleen omdat empathie voor de gemoedstoestand  van de ‘achterblijvers’ noodzakelijk is, maar ook omdat de veranderingen steeds een aantal specifieke vragen opwekken bij het personeel. Werknemers die binnen het bedrijf blijven na een herstructurering, willen immers een helder zicht hebben op waar de organisatie naartoe wil. Hierbij moet aandacht worden besteed aan de plannen van de organisatie als geheel, maar ook aan de impact op de persoonlijke situatie van de werknemer naar de toekomst toe.

Voorbereiding als sleutelwoord

Communicatieprofessionals die één of meerdere herstructureringen van dichtbij hebben meegemaakt, geven aan dat een hoge graad van preparedness vereist is om in moeilijke situaties goed en helder te blijven communiceren.  Wees dus voorbereid!

  • Het permanent trainen van het middle management op communicatietechnieken kan op een later tijdstip van onschatbare waarde blijken voor de persoonlijke begeleiding van personeelsleden die moeite hebben met doorgevoerde veranderingen.

Toch gaat het net op dit punt vaak fout. Wanneer er nog geen vuiltje aan de lucht is, lijkt het voor bedrijven immers vaak niet opportuun om tijd, aandacht en budget te spenderen aan maatregelen met het oog op een eventuele reorganisatie in de toekomst.

Het doorvoeren van ingrijpende veranderingen zal altijd een delicate onderneming blijven. Een goede communicatie lost uiteraard niet alle problemen op die een herstructurering met zich meebrengt. Dat neemt echter niet weg dat communicatie een van de sleutelelementen is om het bedrijf na een reorganisatie terug de juiste richting uit te sturen. Het bedrijf kan er dan ook maar beter voldoende aandacht aan besteden.

 

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

twitter google+ linkedin




In tijden van herstructurering vormt de communicatie met het personeel voor elk bedrijf een enorme uitdaging. Voor en tijdens een herstructurering wordt het communicatieproces grotendeels gestuurd door tal van wettelijke bepalingen, met de wet Renault als bekendste voorbeeld. Maar ook na het doorlo...
twitter google+ linkedin
Et maintenant? Omgaan met interne communicatie na een herstr...
28 January 2016 / reputation management / media relations / NL 
28 January 2016 / reputation management / media relations /

Communicatie in 2016: wat voorspellen de akkanto partners?

Wat gebeurt er als je de pen overhandigt aan de partners van akkanto? Lees het hier. Onze vraag: wat zijn binnen jouw vakgebied de communicatietrends voor 2016? In hun antwoorden konden we vijf grote trends onderscheiden.

1. De nieuwe manieren van werken van de media

Thierry Bouckaert: “‘Slow journalism’ in de brede zin van het woord zal zich zeker verderzetten in 2016... inclusief de keerzijde van de medaille! Binnen deze trend worden bepaalde thema’s op een andere manier benaderd; een journalist verdiept zich gedurende een lange tijd en heel diepgaand in het onderwerp. Deze manier van werken zal niet altijd eenvoudig te beheren zijn voor onze klanten. Het is zonder twijfel boeiend voor de journalisten, maar is dit wel de missie van de journalistiek? Een vraag die zeker gesteld zal worden tijdens 2016.”

Isabelle Hardy: “Alles wordt vluchtig en we worden overstelpt door informatie. De kunst is om de communicatie nog altijd helder en duidelijk te houden.”

Nathalie van Ypersele: “We evolueren duidelijk naar een type journalistiek die brutaler wordt, met minder respect voor de klassieke journalistieke regels. In België zien we
die evolutie in uitzendingen als 7 à la Une. We merken ook op dat de media meer
en meer gericht zijn op het consumentenaspect. Dit valt bijvoorbeeld op in de
economische pagina’s van de dagbladpers.”

2. Kennis is macht maar emotie geeft kracht

Nathalie van Ypersele: “Wat betreft de vragen die we binnenkrijgen bij akkanto, zie ik meer en meer klanten die zich willen differentiëren op basis van ‘intelligence gathering’, dit wil zeggen door het verzamelen van bevoorrechte informatie waardoor ze zich kunnen onderscheiden van anderen.”

Fabienne Anseroul: “Meer dan ooit verwacht ik dit jaar een steeds grotere volatiliteit van de publieke opinie, geleid door emotie. Recent was er bijvoorbeeld de foto van de kleine Aylan op het strand die een beweging van sympathie in gang gezet heeft tegenover de vluchtelingen. Maar we hebben gezien dat dat slechts enkele maanden later omgeslagen is naar een algemeen wantrouwen na de aanrandingskwesties in Keulen.”

Thierry Bouckaert: “Op vlak van communicatiekanalen zie ik twee grote trends: video blijft belangrijk, met een steeds grotere eis voor kwaliteit, maar ook een volledig nieuwe trend... het goede oude fysieke one-on-one contact! Zowel binnen de interne als de externe communicatie hebben mensen nood aan menselijk contact, een blik, een stem,...”

3. Machtsverhoudingen veranderen

Walter Gelens: “In reputatiemanagement moeten bedrijven rekening houden met een groeiend aantal stakeholders, bovenop de traditionele klanten en consumenten. Daarbij komt dat de meeste stakeholders zich meer organiseren en uiten via bijvoorbeeld sociale
media.”

Isabelle Hardy: “De consument beslist. Bedrijven moeten zich, nog meer dan vroeger, aanpassen aan de behoeften van de klant. Dit vereist een communicatiestijl waarin beter
luisteren, en op maat gemaakte boodschappen, extreem belangrijk zijn. Hierin zorgt het digitale aspect voor een veranderende relatie tussen de verschillende partijen: werkgever & werknemer, dienstaanbieder & klant. De klant verwacht directe en simpele communicatie, en een bedrijf dat zich nooit verder weg bevindt dan de smartphone in de hand. De ‘Uberisatie’ van de economie, maar dus ook van de communicatie, zet zich door.”

4. Zichtbaarheid ‘kopen’ met gerichte inhoud

Carl Buyck: “De klassieke reclame/publiciteit belandt op de palliatieve zorgen. Het groeiende succes van ad-blockers zet zich door. Om nog door de mazen van het sluitende net te glippen zullen klassieke publiciteitscampagnes gaandeweg vervangen worden door meer content- en servicegerichte ‘reportages’ die via blogs, vlogs, podcasts en andere sociale media gericht hun weg zullen vinden naar specifieke doelgroepen.”

Nathalie van Ypersele: “De toename van het aantal publireportages en van ‘corporate
journalism’, waarbij de vormgeving meer en meer lijkt op die van de andere
artikels van de publicatie in kwestie, waardoor het veel moeilijker wordt om de
echte journalistieke content te onderscheiden van betaalde artikels, en dit
zowel on- als offline.”

Walter Gelens: “Simpelweg adverteren verliest steeds meer zijn effect. Bedrijven moeten weten waar de dialoog plaatsvindt, en daarin hun eigen gerichte, persoonlijke boodschappen injecteren. Alleen dan hebben zij de meeste kans om op te vallen.”

5. Ambassadeurschap is écht meer dan een buzz-woord

Thierry Bouckaert: “Binnen de interne communicatie zie ik communicatie
gericht op engagement als een van de grote trends van 2016. Nadat ze een crisis
doorgemaakt hebben, focussen bedrijven zich op waar ze zeker van zijn: hun
werknemers. Ze willen er de best mogelijke ambassadeurs van maken. Na de
herstructurering gaat men over op wederopbouw.”

Walter Gelens: “De kracht van werknemers in reputation building & management mag niet onderschat worden. Zeker met het gebruik van sociale media vandaag de dag: ze kunnen échte ambassadeurs zijn van bedrijven!”

twitter google+ linkedin




FR 
28 January 2016 / reputation management / media relations /

Communication en 2016: que prédisent les partners d’akkanto?

 

Que se passe-t-il lorsqu’on donne la parole aux partners d’akkanto? Découvrez-le ici. Notre question: à quoi peut-on s’attendre en termes de communication au sein de votre domaine d’activité en 2016? Cinq grandes tendances se dégagent de leurs réponses.

 

1. Les médias adoptent de nouvelles manières de travailler

Thierry Bouckaert: "Le ‘slow journalism’ au sens large va certainement continuer à se développer en 2016... avec aussi ses travers ! Aborder un sujet par le petit bout de la lorgnette tout en le regardant longtemps et à fond ne sera pas toujours facile à gérer pour nous et pour nos clients. C’est sans doute plaisant pour certains journalistes. Mais est-ce bien la mission du journalisme... ? Une question qui se pose en 2016."

Isabelle Hardy : "Tout devient éphémère et nous sommes submergés d’informations. Tout l’art est donc de parvenir à conserver une communication claire et compréhensible."

Nathalie van Ypersele: "On va clairement vers un journalisme de plus en plus impertinent, avec moins de respect des règles journalistiques classiques. En Belgique, on voit cette évolution dans des émissions comme 7 à la Une ou Questions à la Une, par exemple. On remarque aussi que les médias continuent plus que jamais à être très axés sur l’angle ‘conso’. C’est frappant dans les pages économiques de la presse quotidienne."

2. La connaissance donne le pouvoir mais l’émotion donne la force

Nathalie van Ypersele : "Au niveau des demandes que nous recevons chez akkanto, je vois de plus en plus de clients qui cherchent à se différencier par le biais de « l’intelligence gathering », c’est-à-dire grâce à la collecte d’infos privilégiées leur permettant de sortir du lot."

Fabienne Anseroul : "Plus que jamais, je m’attends cette année à une volatilité toujours plus importante de l’opinion publique, guidée par l’émotion. Récemment par exemple, la photo du petit Aylan sur la plage a créé un mouvement de sympathie à l’égard des réfugiés, mais on a vu qu’à peine quelques mois plus tard, l’affaire des viols à Cologne a tout aussi rapidement généralisé la suspicion à leur égard."

Thierry Bouckaert : "En matière de canaux de communication, je vois deux grandes tendances : la vidéo, encore et toujours, avec une exigence de qualité de plus en plus grande, mais aussi un tout nouveau média.... le bon vieux contact physique one-to-one ! Tant en communication interne qu’en communication externe, les gens ont besoin de contact humain, d’un regard, d’une voix."

3. Les rapports de force sont en train de changer

Walter Gelens: “Dans le domaine de la gestion de réputation, les entreprises doivent composer avec un nombre croissant de parties prenantes, en plus de leurs clients traditionnels et des consommateurs. A cela s’ajoute que la plupart de ces parties prenantes s’organisent et s’expriment de plus en plus, par exemple en utilisant les
médias sociaux.”

Isabelle Hardy: “C’est le consommateur qui décide. Les entreprises doivent, plus encore que par le passé, s’adapter aux besoins du client. Cela implique un style de communication dans lequel une meilleure écoute, ainsi que des messages taillés sur mesure, sont extrêmement importants. Dans ce contexte, l’aspect digital modifie lui aussi la relation entre les différentes parties: employeur & employé, fournisseur de  services & client. Ce dernier s’attend à une communication simple et directe, et à des entreprises qui ne se trouvent jamais plus éloignées qu’à portée de main grâce à son smartphone. L’uberisation de l’économie, mais donc aussi celle de la communication, se poursuit.”

4. ‘Acheter’ de la visibilité grâce à du contenu ciblé

Carl Buyck: “La réclame/publicité classique se retrouve aux soins palliatifs. Le succès croissant des ad-blockers se poursuit. Pour parvenir à passer encore à travers les mailles du filet, les campagnes publicitaires traditionnelles vont être progressivement remplacées par des ‘reportages’ davantage axés sur le contenu et les services, qui parviendront à toucher des publics-cibles spécifiques via des blogs, des vlogs, des podcasts et d’autres
médias sociaux.”

Nathalie van Ypersele : "La multiplication des publireportages et du ‘corporate journalism’, dont le format ressemble de plus en plus aux autres articles au sein des différentes publications et sur les sites web, fait en sorte qu’il devient de plus en plus difficile de différencier le véritable contenu journalistique des articles payés ou sponsorisés."

Walter Gelens: “La publicité pure et simple est de moins en moins efficace. Les entreprises doivent savoir où se déroule la conversation, afin de pouvoir y injecter leurs messages ciblés et personnalisés. C’est la seule manière pour elles de se faire remarquer.”

5. Devenir un ambassadeur est plus qu’un simple mot à la mode

Thierry Bouckaert: "En communication interne, je dirais qu’une des grandes tendances de l’année 2016 sera la communication d’engagement. Après avoir traversé une crise, les
entreprises se focalisent sur ce qu’elles ont de plus sûr : leurs employés. Et elles vont chercher à en faire les meilleurs ambassadeurs possibles. Après les restructurations, on passe à la reconstruction."

Walter Gelens: "En matière de construction et de gestion de réputation, il ne faut pas sous-estimer la force des employés. Certainement avec les médias sociaux disponibles au jour d’aujourd’hui, ils peuvent devenir de vrais ambassadeurs pour les entreprises!"

twitter google+ linkedin




Que se passe-t-il lorsqu’on donne la parole aux partners d’akkanto? Découvrez-le ici. Notre question: à quoi peut-on s’attendre en termes de communication au sein de votre domaine d’activité en 2016? Cinq grandes tendances se dégagent de leurs réponses. 1. Les médias adoptent de nouvelles manières ...
twitter google+ linkedin
Communication en 2016: que prédisent les partners d’akkanto?
12 January 2016 / related articles / public affairs / NL 
12 January 2016 / related articles / public affairs /

De 5 echte redenen voor de vervroegde voorzittersverkiezingen bij CD&V en Open VLD

Toeval of niet? Met nauwelijks 2 dagen verschil kondigden zowel CD&V voorzitter Wouter Beke als Open VLD voorzitster Gwendolyn Rutten aan om de voorzittersverkiezingen van hun partij te vervroegen van het najaar van 2016 naar het voorjaar van 2016. Beide uittredende voorzitters geven een gelijklopende verklaring voor deze plotse wijziging in de partijkalender. Ze willen hun partijen de kans geven om zich in alle sereniteit voor te bereiden op de gemeenteraadsverkiezingen die zullen plaatsvinden in oktober 2018.

Er zijn echter gegronde redenen om aan te nemen dat er meer speelt dan alleen maar de gemeenteraadsverkiezingen van 2018. Wat zeker ook meespeelt is dit …

  1. Meer aandacht van de media. Door de voorzittersverkiezingen te plannen in de politiek doorgaans luwe eerste jaarhelft hopen de partijen op meer aandacht van de media. En die aandacht kunnen ze zeker gebruiken om uit de schaduw van de N-VA uit te komen. Feit is dat er vanaf september tot pakweg eind november heel wat politieke actualiteit is, met name het hervatten van de regeringswerkzaamheden in september, de start van het nieuwe parlementaire werkjaar begin oktober en de bespreking van de begroting voor 2017.  Tussendoor ook nog hopen dat de interne verkiezingscampagne mediatiek voldoende uit de verf komt is ongetwijfeld van het goede teveel.
  2. Minder schijnwerpers op de N-VA. Als CD&V en Open VLD het verstandig willen spelen, dan zullen ze erover waken om hun respectieve voorzitterscampagnes op elkaar te laten aansluiten. Zo lopen ze elkaar niet voor de voeten én kunnen ze de oppermachtige N-VA voor een langere periode een beetje op de achtergrond van het politieke nieuws houden. Twee vliegen in één klap.
  3. Meer autoriteit bij de begrotingsbesprekingen 2017. Het voordeel van de vervroegde voorzittersverkiezingen bij CD&V en Open VLD is ook dat de nieuwe voorzitters met een nieuw en sterk mandaat aan de besprekingen voor de belangrijke begroting voor 2017 kunnen beginnen. Ze zullen als ‘nieuw verkozen voorzitter’ hun partij veel scherper kunnen profileren in de onvermijdelijke politieke discussies bij de start van het nieuwe politieke werkjaar dan ze zouden kunnen doen als ‘ontslagnemend voorzitter’. Een duidelijke en scherpe profilering wordt belangrijk in de lange aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.
  4. Minder interne concurrentie. Zeker bij CD&V, maar ook bij Open VLD  zou ook meespelen dat er, mede door de niet zo gunstige peilingen,  intern twijfel groeit over de gevolgde koers. Bij de CD&V zou de druk op huidige en zelfs voormalige mandatarissen van ACW signatuur toenemen om een actievere rol op te nemen en bij lokale partij afdelingen wordt inmiddels discreet gepolst naar het draagvlak voor steun aan ACW getrouwen.  Door de verkiezingen te vervroegen mag Wouter Beke hopen om de sluimerende tegenstand een stapje voor te zijn.  Bij de Open VLD speelt vooral een groeiend ongenoegen over de persoon van Annemie ‘Turteltaks’ Turtelboom die meer en meer als de Achillespees van de partij wordt beschouwd en volgens velen te soft behandeld wordt door Gwendolyn Rutten.  Ook hier zou de vlucht vooruit het leiderschap van de huidige voorzitster moeten herbevestigen en groeiend ongenoegen tijdig in de kiem moeten smoren.
  5. Meer onafhankelijkheid van de vakbonden.  In mei zijn er sociale verkiezingen bij de vakbonden.  Traditioneel gaat dat gepaard met veel verbaal spierballengerol en druk op de politiek, vooral dan op de ‘politieke vrienden’ van de eigen zuil. Verwacht mag worden dat in de aanloop naar de sociale verkiezingen heel wat politici, vooral dan bij de CD&V, maar ook bij Open VLD onder druk zullen worden gezet om de sociale agendapunten van de christelijke en de liberale vakbonden te ondersteunen met woorden en daden.  Dit kan de innerlijke verdeeldheid bij de partijen tussen de ‘linkse’ en ‘rechtse’ strekking aanscherpen en dat zou een kwalijke schaduw kunnen werpen op de voorzittersverkiezingen die in het najaar zouden worden gehouden. Door vooraf met een nieuwe voorzitter uit te pakken, krijgen de vakbonden een duidelijk signaal dat ze het niet te bont moeten maken.

Zo zie je maar: in de politiek is niets wat het lijkt.

 

Carl Buyck

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

twitter google+ linkedin


© Radio 1


Toeval of niet? Met nauwelijks 2 dagen verschil kondigden zowel CD&V voorzitter Wouter Beke als Open VLD voorzitster Gwendolyn Rutten aan om de voorzittersverkiezingen van hun partij te vervroegen van het najaar van 2016 naar het voorjaar van 2016. Beide uittredende voorzitters geven een gelijklope...
twitter google+ linkedin
De 5 echte redenen voor de vervroegde voorzittersverkiezinge...
© Radio 1
07 January 2016 / public affairs / NL 
07 January 2016 / public affairs /

De comateuze toestand van de vakbondscommunicatie

De 48-urenstaking bij het spoor levert nog maar eens de bevestiging van een fenomeen dat sinds de start van de regering Michel alsmaar duidelijker is geworden: de vakbonden zijn de strijd om de hearts & minds van de publieke opinie aan het verliezen. De manier waarop wordt bovendien alsmaar gênanter. Hoe is het zover kunnen komen? En vooral: waarom geraken ze niet uit die negatieve spiraal?

Hoe is het zover kunnen komen?  Wij zien alvast vijf factoren die gaandeweg hebben bijgedragen tot het isolement waarin de vakbonden zich vandaag bevinden.

 

  1. De N-VA. De grootste partij van Vlaanderen (en overigens ook van België) heeft er nooit een geheim van gemaakt de macht van de vakbonden in ons land te willen breken. Dit was één van de strijdpunten uit het N-VA verkiezingsprogramma waarmee ze de ‘kracht van verandering’ wilden bewijzen. Gesterkt door het mandaat van de kiezer zijn ze sinds dag 1 van het bestuursmandaat van de huidige regering blijven inbeuken op de machtsbastions van de vakbonden. Deze strategie legt hen geen windeieren. Met de feitelijke breuk tussen het Vlaamse en Waalse vakbondsfront – ooit één en ondeelbaar - sneuvelde één van de grootste en sterkste symbolen van het unitaire België. Wat de N-VA niet kon bereiken vanuit een jarenlange federale oppositie kunnen ze schijnbaar moeiteloos voor mekaar krijgen na nauwelijks 15 maanden regeren.
  2. De strijdlust van de werkgevers. Nooit eerder hebben we de werkgevers zo strijdvaardig gezien. Waar ze voorheen tijdens sociale conflicten hun woorden zorgvuldig wikten en wogen om de vakbonden niet nodeloos voor de borst te stoten, spreken ze vandaag klare taal. Meer nog, ze voegen ook de daad bij het woord. De NMBS zet gerechtsdeurwaarders in om stakingen te breken. Twee weken geleden publiceerden 28 captains of industry uit de Antwerpse havenindustrie een paginagrote advertentie in de Vlaamse kranten om de stakingen van de zeeloodsen aan te klagen. Eerder al zette Unizo de website www.wijstakenniet.be op. Kortom: de stem van de werkgevers is nog nooit zo aanwezig geweest.
  3. Het opportunisme van de andere meerderheidspartijen. Het zal u ongetwijfeld ook zijn opgevallen dat de meer klassieke beleidspartijen als CD&V, Open VLD en MR graag het woord ‘maatschappelijk draagvlak’ in de mond nemen in hun veroordelingen van de vakbondsacties. Nu ze inderdaad zien dat het draagvlak voor de vakbondsacties afbrokkelt, hebben ze, in het kielzog van de N-VA én de werkgeversorganisaties, ook hun discours aangescherpt. En het lijkt ook voor hen te werken. De terughoudendheid van met name de Vlaamse, christelijke vakbond heeft veel te maken met de vrees om zich definitief te vervreemden van het enige politieke luisterend oor dat ze vandaag nog hebben, de CD&V die overigens de voorbije jaren zelf al veel van zijn politieke gewicht is kwijtgespeeld.
  4. De mondige bevolking. Bij het grote publiek hebben de vakbonden veel van hun krediet verspeeld. Elke burger heeft de voorbije jaren offers gebracht en in de meeste gevallen ook aanvaard vanuit een groeiend besef dat de economie evolueert en dat de maatschappij zich moet aanpassen. Tegen die achtergrond klinkt het discours van de vakbonden, die krampachtig lijken te willen vasthouden aan verworven rechten, als achterhaald en gespeend van alle werkelijkheidszin. De sociale media bieden hen bovendien de kans om ongezouten en vaak ook creatief hun mening te geven over de vakbondsacties en de vakbondsleiders. Het was de voorbije dagen dan ook smullen van de grappen waarmee vakbondsleiders in hun hemd werden gezet. Deze zal u ongetwijfeld niet zijn ontgaan: Toen de Waalse vakbondsman Marc Goblet met een hese stem een interview had gegeven op de RTBF waar de journalist hem gewezen had op de weinige steun waarop de vakbond kon rekenen lanceerde iemand op Twitter de boodschap ‘Zelfs zijn eigen stem steunt hem niet meer’… een tweet die gretig werd gedeeld en opgepikt door de media.
  5. De media. Voor straffe uitspraken en mediagenieke beelden waren de media voorheen quasi exclusief aangewezen op de vakbonden omdat de werkgevers en ook de politieke partijen behoedzamer communiceerden. Gevolg is dan ook dat de vakbonden beduidend meer airtime kregen en dus het nieuws beheersten. Vandaag is dat wel even anders. Nu ook politici, werkgevers en burgers bereid worden gevonden om onverbloemd hun mening over de stakingen te ventileren en uitpakken met (ludieke) acties om de vakbonden de wind uit de zeilen te nemen, valt ook bij hen heel wat nieuws te rapen. De verhoudingen zijn gekeerd en tegenwoordig gaat er vaak meer media-aandacht naar de gespierde (re)acties tegen de vakbonden, dan naar de boodschap van de vakbonden zelf. Denken we maar aan het mediasucces van het Open VLD initiatief #rijmee om geblokkeerde treinreizigers te laten carpoolen met parlementsleden en ministers die toch met de wagen naar Brussel moesten rijden. Elke minuut media-aandacht die naar dat initiatief ging, was er één minder voor de vakbonden.

 

De rode draad doorheen alle bovenstaande factoren is communicatie. Het is op inderdaad op dat terrein dat de vakbond de strijd verliest, en wel op drie fronten tegelijk: de boodschap, de boodschappers én de communicatiemiddelen.

Tekort aan succesverhalen

De boodschap van de vakbonden wordt niet langer als relevant ervaren. Zeker bij de jongere generatie werknemers, die geen boodschap heeft aan vaste benoemingen of levenslang werken bij eenzelfde werkgever, valt het discours van de vakbonden op een koude steen. De economische en financiële crisis heeft bij de bevolking overigens ook het bewustzijn aangescherpt dat er nieuwe recepten nodig zijn. Bijna iedereen heeft de voorbije jaren de tering naar de nering moeten zetten en weinig mensen begrijpen waarom dat voor de vakbonden anders zou moeten zijn. Bovendien zien velen in het aarzelend economisch herstel het bewijs dat de geleverde inspanningen en aanpassingen ook daadwerkelijk lonen.  De vakbonden daarentegen kunnen al geruime tijd geen succesverhalen meer voorleggen en wie geen successen boekt, verliest snel zijn aantrekkingskracht. Mensen willen zich associëren met winnaars, niet met verliezers.

Tekort aan charisma

De vakbondsleiders mogen dan wel professioneel gemediatraind zijn, als de boodschap geloofwaardigheid mist, dan straalt dat ook negatief af op de boodschappers. Feit is ook dat geen van de huidige vakbondsleiders bij benadering nog het charisma heeft dat bv. een Inge Vervotte – vakbondsleidster bij het voormalige Sabena – wel nog had. Maar dan spreken we over de jaren 2000 – 2001. De gemiddelde vakbondsman die vandaag op TV verschijnt, ziet eruit en klinkt alsof hij het wereldleed op zijn schouders draagt: ‘we worden niet begrepen’, ‘we worden onrechtvaardig behandeld’, ‘wat de regering doet is slecht’, ‘het patronaat zet de werknemers tegen elkaar op’ … Ook het obligate groene of rode slaatje of hesje dat vakbondswoordvoerders lijken te dragen werkt vandaag op de kijker eerder vervreemdend. Het mag dan wel een symbool zijn voor de eenheid tussen vakbondsmensen, in een tijd waarin meer en meer belang wordt gehecht aan authenticiteit en zelfexpressie, creëert het veeleer afstand met het publiek. Die afstand is er niet wanneer je daarna gestrande reizigers of andere slachtoffers van de vakbondsacties heel authentiek hun verontwaardiging hoort spuien over de vakbonden. Het antwoord op de vraag voor wie het publiek de meeste empathie kan opbrengen – de geüniformeerde vakbondsman of de gestrande reiziger (die je zelf had kunnen zijn) – ligt dan ook voor de hand.

Tekort aan sociale media

Ten slotte moeten we ook vaststellen dat de reputatie van de vakbonden ook ernstig ondermijnd wordt door de sociale media waar de vakbonden genadeloos gefileerd worden door mensen die zich slachtoffer voelen van de vakbondsacties. Gestrande reizigers, gefrustreerde automobilisten, werkwilligen die noodgedwongen verlof moeten nemen omdat ze niet op hun werk geraken, … twitter en facebook staan 24/24 en 7/7 ter beschikking om hun frustratie te uiten. Komt daarbij dat de traditionele media hier een aardige bron van inspiratie in vinden waarmee ze hun eigen berichtgeving kunnen kruiden. En de vakbonden… ? Die kijken machteloos toe en ondernemen zelfs geen geloofwaardige poging om deel uit te maken van de conversatie op sociale media.  Bedrijven die klachtengevoelig zijn, zoals de NMBS, energiebedrijven of telecomoperatoren, hebben ondertussen al lang een professioneel social media beleid in het leven geroepen waarmee ze de druk van de ketel proberen te halen door minstens de bereidheid te tonen in dialoog te gaan met de mensen. Niet zo bij de vakbonden, die aldus de perceptie versterken enkel met zichzelf bezig te zijn.

Samengevat: als de vakbond het einde van dit decennium nog wil halen, dan zullen ze dringend moeten ontwaken uit de comateuze toestand waarin hun communicatie vandaag verkeert.

 

Carl Buyck

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

twitter google+ linkedin


© Antonio Ponte


De 48-urenstaking bij het spoor levert nog maar eens de bevestiging van een fenomeen dat sinds de start van de regering Michel alsmaar duidelijker is geworden: de vakbonden zijn de strijd om de hearts & minds van de publieke opinie aan het verliezen. De manier waarop wordt bovendien alsmaar gênante...
twitter google+ linkedin
De comateuze toestand van de vakbondscommunicatie
© Antonio Ponte